غلبه اصول سعادت زا بر اصول شقاوت زا رجا به رحمت باريتعالى و حسن ظنّ به عنايت و كرامت حضرتش ، با هر نفسى كه گره خورد و صورت اعتقاديه براى آن شود بىترديد نفس مزبور ، استعداد لقاء پروردگارش را دارد و اگر چه آلوده به قذارت عصيان و رهين سيئات متراكمه باشد ، و روزى خواهد رسيد كه از رهانت و گروگانى سيئات بيمن اين حسن اعتقاد بيرون مىآيد . و مغفرت الهى ، سيئات و خطيئات را كه عرضى بودند - نه ذاتى - زدوده مىكند و اين خود اصلى است قرآنى ، زيرا در منطق قرآن مجيد ، اعتقادات حقّه و اعمال صالحه و به عبارتى جامع : اصول و فروع سعادت‌زا ، بر اعتقادات باطله و اعمال پليد و اصول و فروع شقاوت ، پيروز و غالبند و كافى است در اين باره آيات كريمه : ا لَمْ تَرَ كَيْفَ ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ اصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها في السّماءِ ، تُوتي اكُلَها كَلَّ حينٍ بِاذنِ رَبِّها وَ يَضْرِبُ اللَّهُ الامْثالَ لِلناسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذكّرُونَ ، وَ مَثَلُ كَلمَةٍ خَبيثَةٍ كَشَجَرَةٍ خَبيثَةٍ اجْتُثّتْ مِنْ فَوْقِ الاْرْضِ ما لَها مِنْ قَرارٍ . « 1 » آيا نديدى كه خداى تعالى چگونه تمثيل فرمودند كلمه طيبه « اعتقاد حق و عمل صالح » را همانند شجرهء طيّبه‌اى كه اصلش ثابت و فرعش در آسمان است ، ميوهء خويش را در هر زمان به اذن

--> ( 1 ) إبراهيم - 24 تا 26 .